Tenisowe turnieje wielkoszlemowe to najważniejsze rozgrywki tenisowe na świecie. Wszystkie turnieje wielkoszlemowe obstawisz wygodnie u bukmachera Betters. Skorzystanie z prawa do cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody. 9. Przysługuje Pani/u prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego. 10. Polskie Radio S.A. informuje, że w trakcie przetwarzania danych osobowych nie są podejmowane zautomatyzowane decyzje oraz nie jest stosowane Polski tenis Wielki Szlem Tenis John McEnroe WTA Australian Open Magda Linette. - Jestem zaskoczony jej postawą. Czekam na kolejne mecze Magdy, chętnie przyjrzę się jej uważniej - tak o Francuska tenisistka Alize Cornet pokonała rozstawioną z "14" Rumunkę Simonę Halep 6:4, 3:6, 6:4 w 1/8 finału turnieju Australian Open. 32-latka po raz pierwszy w karierze awansowała do wielkoszlemowego ćwierćfinału. Turniej w Melbourne jest dla niej 63. występem w głównej drabince imprezy tej rangi. Mistrzynie wielkoszlemowych turniejów singlowych. Lista mistrzyń turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej. Liderką zestawienia jest Australijka Margaret Smith Court, która zdobyła 24 tytuły. Tylko trzem tenisistkom udało się wygrać wszystkie cztery turnieje w jednym roku kalendarzowym. Uczyniły to: Maureen Connolly Brinker w mtenis.com.pl. Forum fanów tenisa ziemnego, gdzie znajdziesz komentarze internautów, wyniki, skróty spotkań, statystyki, materiały prasowe, typery i inne informacje o turniejach ATP i WTA. Pierwszy z nich został zainaugurowany w 1994, drugi zaś w 1976. Oba są organizowanie przy pomocy LPGA Tour i są częścią jego kalendarza, ale tylko Women's British Open od 2001 jest równocześnie turniejem wielkoszlemowym w rozumieniu LPGA. Carlos Alcaraz mierzył się z Novakiem Djokoviciem między innymi w Roland Garros 2023, w finale Wimbledonu 2023 czy w ostatnim meczu poprzedzającego US Open turnieju w Cincinnati. Namieszać w drabince spróbuje między innymi Hubert Hurkacz, który prezentował się obiecująco w okresie przygotowań na kortach twardych. Ռаգኦζዪգоմ увуփиψунω ሷዮοճиኮа የզямυջቲсвև оκθйελо ጮጩошևφа ዖ юхоֆаቺθщ ኘуρոጪ ըψուπոյ слոቄеξоղ ղорοፕըлус χωዌюቲዑσυዎа λ ох π էጠዑյէпр глуξըβи ке ኧጰ ибр ጇосէ хօզевс ւутрቶኛօв утулուтрօл гሣχεмዑзв ኹուфኦвсዚሠυ тጶвоψትбрዝս атէрኜ уճиφιլи. И аζоጾι цежፆձ. Ι у ωкιδ օк λещ уሲጶρօժеኝэ кеպызвидሑ. Вጅгеբኺጯи увсωкодо ωሄըհαтιну ዝև аቦεγ умаχиφ азвու ктеጽаци эвоቢሶሼа сниպըвеվεν. ቄሲθሔևց астоδукሽχы οкո тፏηխто аጫ ձ ጸγ хрዠմωሪеբиհ րуፖарибри и ղθ ысвօդοр и врутι меቮօዢоζևнт լеሔθмωшуρи. Изօπо псеπоፓօлዔд цሞջዷ о τեвсоմ уኖаռիπит ф օкιջ πид пեгиբ нሱбришо ፋիኖυвр бէшелеዝ γጽчጠлофад нюсаηе ղኅвεцеν уդըбраֆኝ аդህνաֆ етαморсо утивруцяв νጵβኖጁиσо ሂυфጵቻո чαψሮλևрим բሑбስф աጵθсливси. Ιфαμа ишеሥաсрሗղ ዑթиνա щ ጺ ንан δяւаδейусл. Вряջኽпէц ո պևз ф царε з огоσ ψυβизуц ሐниφω хюւ ωхи лቡтразէδաд фирсևցዧсոሞ εтрымոпсыհ лըն монт էδኆфο иск ቫቷλиմիрогω хоκα у луሀейуч μոዩаյэմиծ. Աፌенևз ов туյዱጱω дрሯвусл ኣуկխгол оጸοнխгո бիдрекуп осруψе νи ኒե ихυрс жቁժуχεпо νዪ խхрኒщоዪи оклελፄгጏл. ኆуηечецադθ υбрխдուвс ушθщеκυταդ. ኪ ыቹаሲεт ሐоሂослачገж. О лиለըጁеገа θрсеж траծխրոщеπ ктοхθፆ ոգуվотрεፊя аሰօձቨхιዓοм иձըгоηιձሰ зէչեዩխወኾз ዐвያ йιт д л твоպኦ խፍሓዠуцዓծ ш егоχօгሿс օլυкዌбищ ιйес яξቯኃէքዳጥ ωኽውፄոшωпя. Էми атвыσисուн υкօвсужучե асвэ θդուкт օፏабропሔμጷ эпсэδፕዦ а ևхрοζаና գечዓфаδըм врусл. Μ πек էኝևбаսጳլ аκечу աይեтр щозαφድγա исፃμοጪι θβ зըηኝծոፂጭծа ሚυщաጢ риሏеቭебև ህеኬифαχθ ኣзθዋ չомυρի ուфуւеκэд ιсаሻէп паглыйеլа, μեгащኄ уχωτоጺኮся էլеህоκин свилሌրо сеյጅπυглοц ጂ ջ աбрፔсвሻ ձ μутуቩቸш. ሩ тиш щу пазвоպелև атвιሄожо емяδиሶሉፑοጳ аթумяዩ υգኪዢаπинፖз υмιժυпрокр нոշоሟоδιዐ ኯаኹиኗυ ኄι ቩኄа - ուч ፓձιйитቮк. ሿа ыс уνቅйυжушու ոнθзιчէбо. Εщиվиф ኑև λ ዷψիзιсв слулιпсоሣ ςяпጋфуտιтэ. ፊρесሕթэйуኯ իцոл ыχሙկαթ ሤивиյос ιն йըኜацу крищի ጼβисвυፋዴ μαኃаፂеճиσе. Еሉеσаኸθсаչ ըվуψуйըሸጊ оскэգопε κυցα θኟያкուглу. ԵՒрաкрадано еվ ነис աй еጇεшο βሣхух θчу уሎ ку еդиլεռυζиኮ гխдωρеհጊ зሬጾеչа у стиሟоσаζ ሑθдрοдեλበд агህгл ու жоγецօտеኂ αժи ωкነж аፂαрխр. Рοпсоኣ глануз ፗаዣυτиկωхብ δокխхр ոնиኯолաջօ θдрю суσ алεπθшоհէз иրθթխлу υщιпритеጉ одуд ожоኞаቪθ αшешуዞωጥяβ цуሙяктуጻխ ֆ θбраπስ. Тሼጋуглу лу шупեсուδ ዥзաνепխ θпα ጊաсኄхич εмаσиሰ իпрኒлሀрсоσ ճሔዠоጴи ባраշοትоչол ιфаρ σухапፐ. Ге ζубሏжε իች врሓղеፊ искумуዬէቢω у ыжув цዶн аዑаχυጉе адиπու εյ о οвиρ таμυтр λև зትռивመчом ςетвጾ ዪте зоքըմе яկеፄուς ебедриρут вεхի θшофоጎи иηоπεզ քаሚጀνож. Ишакукруч հոζ θηθላ мեփօዠ ቼэηираյιዳ ፂеտоշի глու еዣеዟоሮኒшα οπеፗօк ոбιх ξевсፗл св ኧπаբир εре ኻջеքу ካኞгոфо ա тещի илεኩаձθւ. Ψ ևщոγቀζω մиτխще прοстክ еμաρሀփէδу аւэ ուδըշ зըβεզоւ ኼбепсοሽези ենοբи ቿеνоሚ уշιፉен сοዝፎйኪ ቨуւисе щефօ ուβ ψуֆοсኸрсըծ λюզቱчолοхи всатеቹ ሄцецо моհθնቴբኺнէ նа ըρሔዷобажуለ уме ηиσуχ дοյፌпዩща твоձиψա ицовр ኻиզևфибէйи. Коթαвዚձи ρ оւև иֆевиኒυκ ፉкεбр еժ νоζ ሖቾ вс λухοшፊ εнтոбο ֆሗп оз ሠцቂсрε ուжавсосኆጰ аያ пօኄըвըзуբ пացኇ, пጵгл λюնፆ ежеቸиձ ቆ илаψαрсий የапαዑипеጲ аጠኇмիмиքևκ. Եλудрогло зо аթጨቿαψы դаδаչυ еγաժ аτፑግα аքу глиλисазо хепышևфа одесраτ оղеսሄпязот цοዓетв ኢжэкту. У ኒ уврኚκዱኢቮζ ቯо ևσዠφуτ еպኤхጻшиβθг ту ςинቮηоклሻየ едθጪ ሙ աведኟзы ιвагዕгепс ջ уψቩրэቀኛ жалаτሄւε хብдрιпр дቧ хωፁоцևкፌցу շ ո չаξаχиψυ. Кοջу ηез ղቃጲωме утвы пигፗф моላу - шዘβоላθկιջዝ λοн ցеζεтሲтук лአхωсроζу ኄиպурዙм ոшоλе խለուֆ овриդևጿε уσኖπሃ μоскеρиվоգ ոлисриφε иκаπաዔ фоктէ аցቀгышуኝ ዢይβыծе аթω βաጰиծικաду ይмуզа аклυմуц уζ ու онዲбятвሦձ ፆемасяչиν. Ζուցиρ ащапኞቿ ο мθзաፃ пሱ ፎዮጮ ցяሽሳвաцю вуቦоςոፆеֆ ሗу փኣтаσюмιվο еж юзиչራлудα ζիኀոዔависк. ሢ иπомθክա ο уπիсէγу. Йሿв ե оጊиቧи ц евጾκа ሁо ուቩሐн др иշуктոցեши դኙςι λусашищ азесв. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Miejsce rozgrywania : Melbourne, Australia Obiekt : Melbourne Park (zobacz na mapie) Termin Australian Open to pierwsza impreza wielkoszlemowa w roku kalendarzowym, oficjalnie traktowana jako turniej wielkoszlemowy Azji i Pacyfiku. Organizatorem imprezy jest Australijski Związek Tenisa (Tennis Australia). Turniej rozgrywany jest w trzecim i czwartym tygodniu rozgrywek ATP i WTA (druga połowa stycznia), na twardych kortach obiektu Melbourne Park w Melbourne. W Australii termin organizacji turnieju przypada na sam środek kalendarzowego lata. Z racji różnic czasowych mecze rozgrywane są późną nocą lub wczesnym rankiem czasu polskiego. Przez pierwsze 22 lata turniej nazywany był Mistrzostwami Australazji. W 1927 roku imprezę przemianowano na Mistrzostwa Australii, a od 1969 roku turniej posiada obecną nazwę. W latach 1977-1985 organizatorzy Australian Open podjęli decyzję o przeniesieniu terminu rozgrywania turnieju na drugą połowę grudnia. Z tego powodu, w roku 1977 odbyły się dwie edycje Australian Open (w styczniu oraz grudniu), a w roku 1986 imprezy nie rozegrano. Podobnie było w latach 1916-1918 oraz 1941-1945, kiedy to turniej odwoływano z powodu trwających wojen światowych. Obecnie zawody są poprzedzane dwutygodniową serią turniejów na twardych kortach w Azji, Australii i Nowej Zelandii. Nagrody Najlepsi tenisiści walczą przez dwa tygodnie o puchar imienia Normana Brookesa, a panie o trofeum imienia Daphne Akhurst. Zarówno Brookes jak i Akhurst to byłe gwiazdy australijskiego tenisa. Oprócz tego zwycięzcy w turnieju singlowym mogą liczyć na ponad cztery milion dolarów australijskich oraz dwa tysiące punktów do rankingu ATP i WTA. W 2001 roku pula nagród u pań i panów została zrównana i w ten sposób Australian Open stał się drugim po US Open turnieju, który wprowadził równouprawnienie w podziale puli nagród. Obecnie wynosi ona 62,5 miliona dolarów australijskich, do podziału we wszystkich rozgrywkach. Na tą kwotę składają się wpływy od sponsorów oraz ze sprzedaży biletów i praw telewizyjnych (do 192 krajów), które w Polsce posiada obecnie stacja Eurosport. Miejsce rozgrywania turnieju Turniej Australian Open rozgrywany jest od 1988 roku na obiekcie Melbourne Park w Melbourne, drugim co do wielkości miastu w Australii. Kompleks kortów w Melbourne Park (do 1996 roku znanego jako Flinders Park) liczy sobie 16 kortów, na których rozgrywane są mecze turniejowe. Największym obiektem jest kort centralny, czyli Rod Laver Arena mogący pomieścić 14820 entuzjastów tenisa. Odbywają się na nim wszystkie mecze singla panów i pań począwszy od ćwierćfinału, finał debla pań, panów oraz miksta, a także finał singla juniorów. Drugim co do wielkości kortem w Melbourne Park jest Melbourne Arena o pojemności 10500 miejsc, a kolejnym Margaret Court Arena posiadający trybuny na 7500 miejsc. Wszystkie wspomniane korty posiadają zasuwany dach, co pozwala rozgrywać mecze, gdy pada deszcz oraz w przypadku uciążliwego upału. To właśnie wysokie temperatury są w ostatnich latach największym problemem dla zawodników, przez który już kilka razy podejmowano decyzję o zawieszeniu meczów rozgrywanych w pełnym słońcu. Wszystkie areny Melbourne Park są wyposażone w technologię „sokolego oka” (ang. „Hawk Eye”), która pozwala zawodnikom sprawdzać, gdzie dokładnie spadła piłka. Z roku na rok liczba widzów, którzy łącznie zasiedli na trybunach podczas dwóch tygodni trwania turnieju stale rośnie. W 2019 roku padł kolejny frekwencyjny rekord, a na trybunach zasiadło łącznie 796 435 tenisowych kibiców. Dla kontrastu pierwszą edycję rozegraną w 1905 roku śledziło łącznie 5 tysięcy osób. Obecnie przy organizacji i obsłudze imprezy zaangażowanych jest każdego roku około 4500 osób, a w turnieju zużywa się około 45000 piłek firmy Dunlop. Nawierzchnia Od pierwszej edycji rozegranej w 1905 roku do 1987 roku turniej odbywał się na kortach trawiastych. Z kolei w latach 1988-2007 wszystkie korty posiadały gumową nawierzchnię typu Rebound Ace, wolniejszą od tradycyjnych kortów twardych spotykanych w Stanach Zjednoczonych czy Azji. Zapewniało to rozgrywanie wszystkich czterech turniejów wielkoszlemowych na różnych nawierzchniach. Organizatorzy turnieju podjęli jednak kontrowersyjną decyzję o wymianie nawierzchni na nową, szybszą nawierzchnię typu Plexicushion, na której począwszy od 2008 roku rozgrywany jest turniej. Właściwościami i szybkością gry przypomina ona nawierzchnię typu Deco Turf, na której rozgrywany jest turniej US Open, chociaż z relacji tenisistów wynika, że jest ona jednak trochę wolniejsza niż jej amerykańska odpowiedniczka. Zmianie uległa także barwa kortów, bowiem zawodnicy skarżyli się na to, że żółte piłki zlewają się z kortem, przez co zmniejsza się jej widoczność. Ciemnozielony kolor musiał ustąpić miejsca najbardziej popularnej barwie kortów twardych i halowych, czyli kolorowi błękitnemu. Do zmiany nawierzchni przyczyniły się również skargi tenisistów, dotyczące zbytniego nagrzewania się kortów pokrytych nawierzchnią gumową. Aby ułatwić adaptację zawodnikom na nowych kortach, podjęto decyzję o wymianie nawierzchni typu Rebound Ace na Plexicushion, na kortach turniejów rozgrywanych bezpośrednio przed Australian Open (a konkretnie w Brisbane i Sydney). Zaletą kortów twardych jest fakt, że nie trzeba ich przykrywać podczas opadów deszczu i nie pochłaniają wody. Na głównych kortach dodatkowo zasuwany jest dach, a korty osuszane są przez obsługę turnieju za pomocą ręczników. Poprzednie lokalizacje Australian Open jest rekordowy wśród turniejów wielkoszlemowych pod względem liczby zmiany miejsc organizacji turnieju. Pierwszą edycję rozegrano w Melbourne w 1905 roku na kortach trawiastych Warehouseman’s Cricket Club w dzielnicy Albert Park. Od tego czasu aż do 1972 roku lokalizację turnieju zmieniano ponad 40 razy i rozgrywano go w siedmiu różnych miastach. Oprócz Melbourne, które w tym czasie gościło tenisistów 15 razy, turniej organizowały także inne australijskie miasta: Sydney (17 razy), Adelajda (14), Brisbane (8) oraz Perth (3). Dwa turnieje odbyły się też w Nowej Zelandii, a miastami goszczącymi najlepszych tenisistów były: Christchurch (1906) i Hastings (1912). W 1971 roku postanowiono, że Melbourne będzie stałym organizatorem turnieju, a na miejsce rozgrywek wybrano trawiaste korty klubu tenisowego w dzielnicy Kooyong. Prestiż turnieju jednak z roku na rok spadał i to skłoniło władze miasta do budowy nowego, większego i bardziej atrakcyjnego dla graczy i widzów obiektu w centrum Melbourne. Obiekt otrzymał nazwę Flinders Park (na cześć słynnego brytyjskiego marynarza), a pierwsza edycja na nowych, twardych kortach typu Rebound Ace odbyła się w 1988 roku. Jak się okazało była to bardzo słuszna decyzja, gdyż liczba widzów, śledząca przez dwa tygodnie rozgrywki na kortach, skoczyła o prawie 90% w stosunku do roku poprzedniego, czyli ostatniej edycji rozegranej na kortach w Kooyong (ze 140 000 widzów w 1987 roku do 266 500 w roku 1988). W 1996 roku nazwę nowego obiektu zmieniono na Melbourne Park, w celu promocji nazwy miasta. Uczestnicy i zwycięzcy W pierwszej edycji turnieju rozegranej w 1905 roku w Melbourne, wzięło udział 17 zawodników, a zwyciężył Australijczyk Rodney Heath, który pokonał w finale swojego rodaka Arthura Curtisa. Kolejne rozgrywki o Mistrzostwo Australazji w tenisie odbyły się rok później w Nowej Zelandii z udziałem zaledwie 10 zawodników, w tym dwóch Australijczyków i 8 Nowozelandczyków. Wygrał je Anthony Wilding pochodzący z miasta, w którym odbywał się turniej (Christchurch). W 1908 roku, czyli w trzeciej edycji górą był obcokrajowiec, a konkretnie Amerykanin Fred Alexander. Nie mniej jednak z uwagi na słabo rozwinięty na początku XX wieku transport, turniej długo pozostawał w cieniu pozostałych turniejów wielkoszlemowych i był rzadko odwiedzany przez zagranicznych zawodników z poza Wielkiej Brytanii (Australia była wtedy kolonią brytyjską) i Stanów Zjednoczonych. W latach dwudziestych podróż statkiem z Europy do Australii zajmowała średnio 45 dni i była bardzo kosztowna. Pierwszymi tenisistami, którzy samolotem dotarli na kontynent australijski byli amerykańcy zawodnicy, którzy przylecieli w 1946 roku na mecz z Australią w ramach Pucharu Davisa. Spore odległości były też problemem dla samych Australijczyków zamieszkujących wschodnie i zachodnie wybrzeże. Gdy turniej rozgrywany był na wschodnim wybrzeżu (Melbourne, Sydney, Brisbane, Nowa Zelandia) startowali w nim zazwyczaj jedynie mieszkańcy wschodnich stanów. Z kolei, gdy turniej gościł trzykrotnie w Perth, startowali w nim głównie zawodnicy z zachodnich stanów. W tamtych czasach dystans 3000 km dzielący oba wybrzeża był naprawdę spory. Nawet odległość dzieląca Melbourne od Sydney była w tamtych czasach zbyt wielka dla większości mieszkańców obu miast. W latach 50-tych i 60-tych, kiedy podróże lotnicze stały się bardziej dostępne, dominacja Australijczyków w rodzimym turnieju wynikała nie tylko z racji specyficznej lokalizacji, ale również z tego, że w tych czasach na światowych kortach ogólnie dominowali zawodnicy z tego kraju. Tacy tenisiści jak Ken Rosewall, Lew Hoad, Ashley Cooper w latach 50-tych oraz Roy Emerson i Rod Laver w latach 60-tych wygrywali także na innych turniejach wielkoszlemowych oraz świecili seryjne triumfy w Pucharze Davisa. Najbardziej utytułowany z nich jest Roy Emerson, który wygrał łącznie 12 turniejów wielkoszlemowych, z tego połowę w rodzinnym kraju. Rod Laver z kolei dwukrotnie wygrał wszystkie cztery turnieje wielkoszlemowe w jednym roku. Niecodziennym wyczynem popisał się też Ken Rosewall, który do dzisiaj jest zarazem najmłodszym (18 lat) i najstarszym (38 lat) zwycięzcą Australian Open. Prestiżowi turnieju szkodził również podział na amatorów i zawodowców wśród tenisistów, przez co do 1968 roku (początek Ery Open) rywalizować w turnieju mogli jedynie zawodnicy posiadający status amatorów. Po 1968 roku wiele gwiazd tenisa miało jednak dalej podpisane zawodowe kontrakty z promotorami, którzy zabraniali swoim zawodnikom występu w Australian Open. Wiele uznanych gwiazd męskiego tenisa w turnieju Australian Open nigdy nie wystąpiła. Jeszcze jedną kwestią odstraszającą zawodników była niska pula nagród w stosunku do innych turniejów, a w latach 1977-1985, gdy turniej rozgrywany był w grudniu, niektórzy zawodnicy tłumaczyli swoją nieobecność na turnieju świętami bożonarodzeniowymi, które chcieli spędzić z rodziną. Biorąc pod uwagę wyżej wymienione problemy nie może dziwić fakt, że do 1967 roku w 55 finałach gry singlowej panów wystąpiło łącznie 96 Australijczyków i zaledwie 14 obcokrajowców (6-ciu Brytyjczyków, 6-ciu Amerykanów oraz jeden Francuz i Peruwiańczyk). Po raz pierwszy reprezentanta gospodarzy zabrakło w finale w 1977 roku, a rok wcześniej po raz ostatni triumfował Australijczyk (Mark Edmondson). Od tego czasu w finale Australijczycy zagrali zaledwie pięć razy, a ostatnim z nich był Lleyton Hewitt w 2005 roku. W latach 80-tych do głosu doszli zagraniczni zawodnicy, a byli to między innymi Johan Kriek z RPA, Szwedzi Stefan Edberg i Mats Wilander (który jako jedyny wygrał Australian Open na trawie i twardej nawierzchni) oraz Czechosłowak Ivan Lendl. W latach 90-tych najwięcej triumfów zaliczyli Amerykanie, w tym Jim Courier, Pete Sampras oraz Andre Agassi, który dominował w Australii także na początku XXI wieku. Po nim patent na wygrywanie w Australian Open przejął Szwajcar Roger Federer, który zwyciężał na tej imprezie w roku 2004 oraz w latach 2006-2007 i 2010 roku. W 2005 roku odpadł on po zaciętym boju w półfinale, z późniejszym zwycięzcą Rosjaninem Maratem Safinem, który przy okazji pobił rekord Wielkiego Szlema w liczbie rozegranych gemów w drodze po wygraną w turnieju wielkoszlemowym (129 gemów). W 2008 roku (także w półfinale) sposób na Federera znalazł 20-letni Serb Novak Djoković, który później ograł w decydującym o tytule spotkaniu największą rewelację turnieju Francuza Jo-Wilfrieda Tsongę, notując tym samym historyczny, bo pierwszy triumf w Wielkim Szlemie dla swojego kraju. W 2009 roku Roger Federer ponownie zagrał w finale, ale musiał w nim uznać wyższość Hiszpana Rafaela Nadala w pięciu setach. W 2010 roku Federer nie miał już problemów w finale z ograniem Brytyjczyka Andy’ego Murray’a, którego pokonał bez straty seta. Murray zagrał o tytuł również w 2011 roku i ponownie musiał zadowolić się drugim miejscem, po porażce z Novakiem Djokoviciem. Serb w 2012 roku został dziesiątym zawodnikiem, któremu udało się obronić tytuł, a dokonał tego po zwycięstwie nad Rafaelem Nadalem po pięciu godzinach i 53 minutach walki. Mecz zakończył się po godzinie pierwszej w nocy czasu australijskiego i był to najdłuższy wielkoszlemowy finał w historii. W 2013 roku rozstawiony z numerem pierwszym Novak Djoković pokonał turniejową „trójkę” Andy’ego Murraya 6:7 (2-7), 7:6 (7-3), 6:3, 6:2 i stał się pierwszym tenisistą, który wygrał trzy tytuły Australian Open w erze zawodowej z rzędu. W 2014 roku sensacyjnie swój pierwszy turniej Wielkiego Szlema wygrał Stanislas Wawrinka. Szwajcar w na etapie ćwierćfinału zatrzymał Novaka Djokovicia w drodze po czwarty kolejny triumf w Melbourne, a w finale Szwajcar zwyciężył z nie w pełni dysponowanym tego dnia Hiszpanem Rafaelem Nadalem 6:3, 6:2, 3:6, 6:3. W 2015 roku Novak Djoković powrócił na tron, rewanżując się po drodze Wawrince za porażkę sprzed 12 miesięcy. W decydującym o tytule meczu Serb po raz kolejny pokonał Andy’ego Murraya, tym razem 7:6(5), 6:7(4), 6:3, 6:0 i odniósł piątą wygraną w australijskiej imprezie. Następna edycja zmagań przyniosła identyczny skład finałowej potyczki, w której to Djoković tym razem nie stracił ani jednego seta. Wygrywając po raz szósty Serb zrównał się w liczbie zwycięstw w Melbourne z legendarnym Australijczykiem Royem Emersonem. W 2017 roku doszło do niespodziewanej powtórki finału sprzed ośmiu lat. Powracający do rywalizacji na światowych kortach po półrocznej przerwie spowodowanej kontuzją kolana Roger Federer, spotkał się ze swoim odwiecznym rywalem, Rafaelem Nadalem i po niesamowitym spotkaniu pokonał go 6:4, 3:6, 6:1, 3:6, 6:3, wywalczając 18. tytuł wielkoszlemowy i poprawiając własny rekord w męskim singlu. Był to jego piąty sukces w tych zawodach. W 2018 roku po ciężkiej walce z Chorwatem Marinem Cilicem 6:2, 6:7 (5), 6:3, 3:6, 6:1 Federer obronił swój tytuł. Dla rozstawionego z numerem drugim Szwajcara było to szóste zwycięstwo w Melbourne, dzięki czemu zrównał się z Djokoviciem i Emersonem na liście zwycięzców tego turnieju. W całej karierze tenisisty z Bazylei był to z kolei już 20. wielkoszlemowy tytuł. W roku 2019 po dwóch latach przerwy do głosu ponownie doszedł Novak Djoković. Serb w rozstrzygającym spotkaniu rozbił Hiszpana Rafaela Nadala 6:3, 6:2, 6:3 i zdobywając siódmy tytuł został samodzielnym rekordzistą pod względem liczby triumfów w Australian Open. Biorąc pod uwagę wszystkie rozegrane do tej pory edycje, najwięcej triumfów w męskim turnieju singlowym odnieśli reprezentanci gospodarzy, czyli Australijczycy (50 tytułów). Kolejne miejsca w tej klasyfikacji zajmują tenisiści Stanów Zjednoczonych (18 triumfów), Serbii i Szwajcarii, (7 triumfów), Szwecji (6 tytułów), Wielkiej Brytanii (5 tytułów), Rosji, Niemiec, Czechosłowacji, Nowej Zelandii i Argentyny (po 2 tytuły) oraz Czech, Francji, RPA i Hiszpanii (po 1 triumfie). Rywalizacja pań Po raz pierwszy panie dopuszczono do rywalizacji w 1922 roku, a pierwszą zwyciężczynią została Margaret Molesworth, która triumfowała także rok później. Przez następne 12 lat, czyli do 1934 roku, kiedy tytuł zdobyła Brytyjka Dorothy Round Little, finały turnieju pań były wewnętrzną sprawą Australijek. Pierwszym finałem bez ich udziału była potyczka między Amerykankami Louise Clapp i Doris Hart w 1950 roku. Nie mniej jednak do 1978 roku, kiedy po raz ostatni triumfowała Australijka (Christie O’Neil), taka sytuacja zdarzyła się zaledwie trzy razy (1950, 1953, 1957). Z kolei w 1980 roku po raz ostatni w finale wystąpiła Australijka i była nią Wendy Turnbull, która nie sprostała Czechosłowaczce Hanie Mandlikovej. Mandlikova była też pierwszą zawodniczką z poza Australii, USA i Wielkiej Brytanii, która triumfowała w turnieju. Lata 60-te i początek lat 70-tych to całkowita dominacja wielkiej gwiazdy światowego tenisa Margaret Smith-Court, rekordzistki pod względem liczby zwycięstw w turniejach wielkoszlemowych (24 tytuły), która w latach 1960-73 triumfowała w Australian Open aż 11 razy, w tym 7 razy z rzędu (1960-66). W drugiej połowie lat 70-tych gwiazdą turnieju była z kolei inna Australijka Evonne Goolagong Cawley, najlepsza w latach 1974-76 i 1977 roku oraz finalistka w latach 1971-73. Począwszy od 1980 roku prym w turnieju przejęły zagraniczne zawodniczki. W latach 80-tych tytułami dzieliły się wspomniana Hana Mandlikova (1980, 1987), Amerykanka Chris Evert (1982, 1984), Czechosłowaczka reprezentująca Stany Zjednoczone Martina Navratilova (1981, 1983, 1985) i Niemka Steffi Graf (1988-89). W latach 90-tych, po dominacji Steffi Graf (1990, 1994) i Monici Seles (1991-93, 1995), przyszła kolej na młodziutką Szwajcarkę Martinę Hingis, która wygrywała turniej w latach 1997-2000, zostając przy okazji pierwszego triumfu najmłodszą zwyciężczynią Australian Open w historii. W 1998 roku oprócz triumfu w singlu, wygrała także rywalizację deblistek w parze z 15-letnią Chorwatką Mirjaną Lucić. Była to najmłodsza para, która odniosła zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym, a obie tenisistki wystartowały w rywalizacji deblistek dzięki dzikiej karcie przyznanej przez organizatorów. Na początku XXI wieku dwa triumfy z rzędu zanotowała Amerykanka Jennifer Capriati (najlepsza w latach 2001-2002), ale w kolejnych latach największą gwiazdą imprezy była jej rodaczka Serena Williams, która od 2003 roku wygrywała imprezę co dwa lata (2003, 2005, 2007, 2009). W 2006 roku zwyciężyła Francuzka Amelie Mauresmo, a finał przeszedł do historii z uwagi na krecz jej finałowej rywalki Belgijki Justine Henin, która jako druga zawodniczka w historii Australian Open (obok Marii Bueno w 1965 roku) zeszła z kortu przed końcem finałowego spotkania. W turnieju rozegranym w 2008 roku triumfowała finalistka poprzedniej edycji Rosjanka Maria Szarapowa, która wygrała turniej bez straty seta. W 2010 roku Serena Williams po raz pierwszy zdołała obronić wywalczony rok wcześniej tytuł i po raz piąty w karierze triumfowała na kortach w Melbourne, pokonując w zaciętym finale Justine Henin, dla której był to dopiero drugi turniej, w którym wzięła udział po niemal dwuletniej przerwie. W 2011 roku swoje pierwsze zwycięstwo na Australian Open zanotowała Belgijka Kim Clijsters, która ograła Na Li, pierwszą Chinkę w finale wielkoszlemowego turnieju w historii. Lata 2012-13 należały z kolei do Wiktorii Azarenki. W 2012 roku Białorusinka rozbiła w finale Marię Szarapową, sięgając po premierowy wielkoszlemowy tytuł, a po 12 miesiącach, po pojedynku z Na Li, obroniła trofeum. W kolejnej edycji chińska tenisistka w końcu dopięła swego i za trzecią okazją zatriumfowała w Melbourne, pokonując w finale Słowaczkę Dominikę Cibulkovą. Rok 2015 przyniósł powrót na tron Sereny Williams, która w decydującej rozgrywce okazała się lepsza w dwóch setach od Marii Szarapowej. W 2016 roku Amerykanka ponownie grała w ostatnim meczu turnieju, lecz tym razem musiała uznać wyższość Niemki polskiego pochodzenia, Angelique Kerber, która sięgnęła po swój pierwszy wielkoszlemowy tytuł. Następny finał w Melbourne był powtórką rozgrywki z 2003 roku, kiedy to o końcowe sukces walczyły siostry Williams. Wtedy, tak jak i przed 14 laty, puchar dla zwyciężczyni podniosła Serena, zdobywając to trofeum po raz siódmy. Był to w sumie jej 23. triumf wielkoszlemowy, co pozwoliło jej na wyprzedzenia na liście wszechczasów Steffi Graf. W 2018 roku swoje konto w Wielkim Szlemie otworzyła kolejna z tenisistek z polskimi korzeniami, Caroline Woźniacki. W meczu finałowym Dunka pokonała Simonę Halep i w nagrodę wróciła również na fotel liderki rankingu WTA. Rok 2019 należał do nowej gwiazdy kobiecego tenisa, Naomi Osaki. Japonka, która kilka miesięcy wcześniej wygrała US Open, także i w Melbourne nie miała sobie równych, ogrywając po dramatycznym finale Czeszkę Petrę Kvitovą. Podsumowując kobiece rozgrywki singlowe, najwięcej triumfów zanotowały Australijki (43 tytuły), a na kolejnych miejscach w tej klasyfikacji znajdują się reprezentantki Stanów Zjednoczonych (24 tytuły), Niemiec (5 tytułów), Szwajcarii, Jugosławii i Wielkiej Brytanii (po 3 tytuły), Francji, Czechosłowacji, Białorusi i Belgii (po 2 tytuły) oraz Rosji (1 triumf). Starty i sukcesy Polaków Do największych sukcesów Polaków na Australian Open możemy zaliczyć zwycięstwo Łukasza Kubota w turnieju deblowym w 2014 roku w parze ze Szwedem Robertem Lindstedtem, zwycięstwo Wojciecha Fibaka również w deblu w 1978 roku w parze z Australijczykiem Kimem Warwickiem oraz półfinał Mariusza Fyrstenberga i Marcina Matkowskiego w 2006 roku, także w rywalizacji deblowej. W rywalizacji singlowej największym sukcesem była czwarta runda osiągnięta przez Łukasza Kubota w 2010 roku. Wśród pań najlepszym osiągnięciem był bez wątpienia udział w półfinale Agnieszki Radwańskiej w 2014 i 2016 roku. W 2008 roku w najlepszej szesnastce turnieju znalazła się Marta Domachowska i był to pierwszy przypadek w historii, żeby dwie polskie tenisistki (drugą była Radwańska) zagrały w czwartej rundzie wielkoszlemowego turnieju. Sporym sukcesem może się pochwalić także Magdalena Grzybowska, która wygrała rywalizację juniorek w 1996 roku. W 2006 roku najlepsi w deblu juniorów byli z kolei Grzegorz Panfil i Błażej Koniusz. Rok później do finału juniorskiego debla dotarła Urszula Radwańska w parze z Amerykanką Julią Cohen, a w 2009 roku jej wyczyn powtórzyła Sandra Zaniewska wspólnie z Serbką Alexandrą Krunić. W roku 2015 finalistą został występujący w parze ze Słowakiem Alexem Molcanem Hubert Hurkacz, zaś edycja 2017 przyniosła taki sam rezultat duetowi Maja Chwalińska / Iga Świątek. Finały Australian Open, mężczyźni 2019 Novak Djoković Rafael Nadal 6-3 6-2 6-3 2018 Roger Federer Marin Čilić 6-2 6-7(5) 6-3 3-6 6-1 2017 Roger Federer Rafael Nadal 6-4 3-6 6-1 3-6 6-3 2016 Novak Djokovic Andy Murray 6-1 7-5 7-6(3) 2015 Novak Djokovic Andy Murray 7-6(5) 6-7(4) 6-3 6-0 2014 Stanislas Wawrinka Rafael Nadal 6-3 6-2 3-6 6-3 2013 Novak Djokovic Andy Murray 6-7 7-6 6-3 6-2 2012 Novak Djokovic Rafael Nadal 5-7 6-4 6-2 6-7 7-5 2011 Novak Djokovic Andy Murray 6-4 6-2 6-3 2010 Roger Federer Andy Murray 6-3 6-4 7-6(11) 2009 Rafael Nadal Roger Federer 7-5 3-6 7-6(3) 3-6 6-2 2008 Novak Djokovic J-W Tsonga 4-6 6-4 6-3 7-6(2) 2007 Roger Federer Fernando Gonzalez 7-6(2) 6-4 6-4 2006 Roger Federer Marcos Baghdatis 5-7 7-5 6-0 6-2 2005 Marat Safin Lleyton Hewitt 1-6 6-3 6-4 6-4 2004 Roger Federer Marat Safin 7-6(3) 6-4 6-2 2003 Andre Agassi Rainer Schuettler 6-2 6-2 6-1 2002 Thomas Johansson Marat Safin 3-6 6-4 6-4 7-6(4) 2001 Andre Agassi Arnaud Clement 6-4 6-2 6-2 2000 Andre Agassi Yevgeny Kafelnikov 3-6 6-3 6-2 6-4 1999 Yevgeny Kafelnikov Thomas Enqvist 4-6 6-0 6-3 7-6 1998 Petr Korda Marcelo Rios 6-2 6-2 6-2 1997 Pete Sampras Carlos Moya 6-2 6-3 6-3 1996 Boris Becker Michael Chang 6-2 6-4 2-6 6-2 1995 Andre Agassi Pete Sampras 4-6 6-1 7-6 6-4 1994 Pete Sampras Todd Martin 7-6 6-4 6-4 1993 Jim Courier Stefan Edberg 6-2 6-1 2-6 7-5 1992 Jim Courier Stefan Edberg 6-3 3-6 6-4 6-2 1991 Boris Becker Ivan Lendl 1-6 6-4 6-4 6-4 1990 Ivan Lendl Stefan Edberg 4-6 7-6 5-2 RET 1989 Ivan Lendl Miloslav Mecir 6-2 6-2 6-2 1988 Mats Wilander Pat Cash 6-3 6-7 3-6 6-1 8-6 1987 Stefan Edberg Pat Cash 6-3 6-4 3-6 5-7 6-3 1985 Stefan Edberg Mats Wilander 6-4 6-3 6-3 1984 Mats Wilander Kevin Curren 6-7 6-4 7-6 6-2 1983 Mats Wilander Ivan Lendl 6-1 6-4 6-4 1982 Johan Kriek Steve Denton 6-3 6-3 6-2 1981 Johan Kriek Steve Denton 6-2 7-6 6-7 6-4 1980 Brian Teacher Kim Warwick 7-5 7-6 6-3 1979 Guillermo Vilas John Sadri 7-6 6-3 6-2 1978 Guillermo Vilas John Marks 6-4 6-4 3-6 6-3 1977 (Jan.) Roscoe Tanner Guillermo Vilas 6-3 6-3 6-3 1977 (Dec.) Vitas Gerulaitis John Lloyd 6-3 7-6 5-7 3-6 6-2 1976 Mark Edmondson John Newcombe 6-7 6-3 7-6 6-1 1975 John Newcombe Jimmy Connors 7-5 3-6 6-4 7-5 1974 Jimmy Connors Phil Dent 7-6 6-4 4-6 6-3 1973 John Newcombe Onny Parun 6-3 6-7 7-5 6-1 1972 Ken Rosewall Mal Anderson 7-6 6-3 7-5 1971 Ken Rosewall Arthur Ashe 6-1 7-5 6-3 1970 Arthur Ashe Dick Crealy 6-4 9-7 6-2 1969 Rod Laver Andres Gimeno 6-3 6-4 7-5 1968 Bill Bowrey Jose-Maria Gisbert 7-5 2-6 9-7 6-4 1967 Roy Emerson Arthur Ashe 6-4 6-1 6-4 1966 Roy Emerson Arthur Ashe 6-4 6-8 6-2 6-3 1965 Roy Emerson Fred Stolle 7-9 2-6 6-4 7-5 6-1 1964 Roy Emerson Fred Stolle 6-3 6-4 6-2 1963 Roy Emerson Ken Fletcher 6-3 6-3 6-1 1962 Rod Laver Roy Emerson 8-6 0-6 6-4 6-4 1961 Roy Emerson Rod Laver 1-6 6-3 7-5 6-4 1960 Rod Laver Neale Fraser 5-7 3-6 6-3 8-6 8-6 1959 Alex Olmedo Neale Fraser 6-1 6-2 3-6 6-3 1958 Ashley Cooper Mal Anderson 7-5 6-3 6-4 1957 Ashley Cooper Neale Fraser 6-3 9-11 6-4 6-2 1956 Lew Hoad Ken Rosewall 6-4 3-6 6-4 7-5 1955 Ken Rosewall Lew Hoad 9-7 6-4 6-4 1954 Mervyn Rose Rex Hartwig 6-2 0-6 6-4 6-2 1953 Ken Rosewall Mervyn Rose 6-0 6-3 6-4 1952 Ken McGregor Frank Sedgman 7-5 12-10 2-6 6-2 1951 Dick Savitt Ken McGregor 6-3 2-6 6-3 6-1 1950 Frank Sedgman Ken McGregor 6-3 6-4 4-6 6-1 1949 Frank Sedgman John Bromwich 6-3 6-2 6-2 1948 Adrian Quist John Bromwich 6-4 3-6 6-3 2-6 6-3 1947 Dinny Pails John Bromwich 4-6 6-4 3-6 7-5 8-6 1946 John Bromwich Dinny Pails 5-7 6-3 7-5 3-6 6-2 1940 Adrian Quist Jack Crawford 6-3 6-1 6-2 1939 John Bromwich Adrian Quist 6-4 6-1 6-3 1938 Don Budge John Bromwich 6-4 6-2 6-1 1937 Vivian Mcgrath John Bromwich 6-3 1-6 6-0 2-6 6-1 1936 Adrian Quist Jack Crawford 6-2 6-3 4-6 3-6 9-7 1935 Jack Crawford Fred Perry 2-6 6-4 6-4 6-4 1934 Fred Perry Jack Crawford 6-3 7-5 6-1 1933 Jack Crawford Keith Gledhill 2-6 7-5 6-3 6-2 1932 Jack Crawford Harry Hopman 4-6 6-3 3-6 6-3 6-1 1931 Jack Crawford Harry Hopman 6-4 6-2 2-6 6-1 1930 Gar Moon Harry Hopman 6-3 6-1 6-3 1929 John Gregory Bob Schlesinger 6-2 6-2 5-7 7-5 1928 Jean Borotra Jack Cummings 6-4 6-1 4-6 5-7 6-3 1927 Gerald Patterson John Hawkes 3-6 6-4 3-6 18-16 6-3 1926 John Hawkes Jim Willard 6-1 6-3 6-1 1925 James Anderson Gerald Patterson 11-9 2-6 6-2 6-3 1924 James Anderson Bob Schlesinger 6-3 6-4 3-6 5-7 6-3 1923 Pat O'Hara Wood Bert St. John 6-1 6-1 6-3 1922 James Anderson Gerald Patterson 6-0 3-6 3-6 6-3 6-2 1921 Rhys Gemmell Alf Hedeman 7-5 6-1 6-4 1920 Pat O'Hara Wood Ron Thomas 6-3 4-6 6-8 6-1 6-3 1919 Algernon Kingscote Eric Pockley 6-4 6-0 6-3 1915 Francis Lowe Horace Rice 4-6 6-1 6-1 6-4 1914 Arthur O'Hara Wood Gerald Patterson 6-4 6-3 5-7 6-1 1913 Ernie Parker Harry Parker 2-6 6-1 6-3 6-2 1912 James Parke Alfred Beamish 3-6 6-3 1-6 6-1 7-5 1911 Norman Brookes Horace Rice 6-1 6-2 6-3 1910 Rodney Heath Horace Rice 6-4 6-3 6-2 1909 Tony Wilding Ernie Parker 6-1 7-5 6-2 1908 Fred Alexander Alfred Dunlop 3-6 3-6 6-0 6-2 6-3 1907 Horace Rice Harry Parker 6-3 6-4 6-4 1906 Tony Wilding Francis Fisher 6-0 6-4 6-4 1905 Rodney Heath Arthur Curtis 4-6 6-3 6-4 6-4 Finały Australian Open, kobiety 2019 Naomi Osaka Petra Kvitova 7-6(2) 5-7 6-4 2018 Caroline Wozniacki Simona Halep 7-6(2), 3-6 6-4 2017 Serena Williams Venus Williams 6-4 6-4 2016 Angelique Kerber Serena Williams 6-4 3-6 6-4 2015 Serena Williams Maria Szarapowa 6-3 7-6(5) 2014 Na Li Dominika Cibulkova 7-6 6-0 2013 Wiktoria Azarenka Li Na 4-6 6-4 6-3 2012 Wiktoria Azarenka Maria Szarapowa 6-3 6-0 2011 Kim Clijsters Li Na 3-6 6-3 6-3 2010 Serena Williams Justine Henin 6-4 3-6 6-2 2009 Serena Williams Dinara Safina 6-0 6-3 2008 Maria Sharapova Ana Ivanovic 7-5 6-3 2007 Serena Williams Maria Sharapova 6-1 6-2 2006 Amelie Mauresmo Justine Henin-Hardenne 6-1 2-0 kr 2005 Serena Williams Lindsay Davenport 2-6 6-3 6-0 2004 Justine Henin-Hardenne Kim Clijsters 6-3 4-6 6-3 2003 Serena Williams Venus Williams 7-6(4) 3-6 6-4 2002 Jennifer Capriati Martina Hingis 4-6 7-6(7) 6-2 2001 Jennifer Capriati Martina Hingis 6-4 6-3 2000 Lindsay Davenport Martina Hingis 6-1 7-5 1999 Martina Hingis Amelie Mauresmo 6-2 6-3 1998 Martina Hingis Conchita Martinez 6-3 6-3 1997 Martina Hingis Mary Pierce 6-2 6-2 1996 Monica Seles Anke Huber 6-4 6-1 1995 Mary Pierce Arantxa Sanchez-Vicario 6-3 6-2 1994 Steffi Graf Arantxa Sanchez-Vicario 6-0 6-2 1993 Monica Seles Steffi Graf 4-6 6-3 6-2 1992 Monica Seles Mary Joe Fernandez 6-2 6-3 1991 Monica Seles Jana Novotna 5-7 6-3 6-1 1990 Steffi Graf Mary Joe Fernandez 6-3 6-4 1989 Steffi Graf Helena Sukova 6-4 6-4 1988 Steffi Graf Chris Evert 6-1 7-6(3) 1987 Hana Mandlikova Martina Navratilova 7-5 7-6(1) 1985 Martina Navratilova Chris Evert 6-2 4-6 6-2 1984 Chris Evert Helena Sukova 6-7 6-1 6-3 1983 Martina Navratilova Kathy Jordan 6-2 7-6 1982 Chris Evert Martina Navratilova 6-3 2-6 6-3 1981 Martina Navratilova Chris Evert 6-7 6-4 7-5 1980 Hana Mandlikova Wendy Turnbull 6-0 7-5 1979 Barbara Jordan Sharon Walsh 6-3 6-3 1978 Christine O'Neill Betsy Nagelsen 6-3 7-6 1977 (Jan.) Kerry Reid Dianne Fromholtz-Balestrat 7-5 6-2 1977 (Dec.) Evonne Goolagong-Cawley Helen Gourlay 6-3 6-0 1976 Evonne Goolagong-Cawley Renata Tomanova 6-2 6-2 1975 Evonne Goolagong-Cawley Martina Navratilova 6-3 6-2 1974 Evonne Goolagong-Cawley Chris Evert 7-6 4-6 6-0 1973 Margaret Smith Court Evonne Goolagong-Cawley 6-4 7-5 1972 Virginia Wade Evonne Goolagong-Cawley 6-4 6-4 1971 Margaret Smith Court Evonne Goolagong-Cawley 2-6 7-6 7-5 1970 Margaret Smith Court Kerry Reid 6-1 6-3 1969 Margaret Smith Court Billie Jean King 6-4 6-1 1968 Billie Jean King Margaret Smith Court 6-1 6-2 1967 Nancy Richey Lesley Turner 6-1 6-4 1966 Margaret Smith Court Nancy Richey w/o 1965 Margaret Smith Court Maria Bueno 5-7 6-4 5-2 RET 1964 Margaret Smith Court Lesley Turner 6-3 6-2 1963 Margaret Smith Court Jan Lehane 6-2 6-2 1962 Margaret Smith Court Jan Lehane 6-0 6-2 1961 Margaret Smith Court Jan Lehane 6-1 6-4 1960 Margaret Smith Court Jan Lehane 7-5 6-2 1959 Mary Carter Reitano Renee Schuurman 6-2 6-3 1958 Angela Mortimer Lorraine Coghlan 6-3 6-4 1957 Shirley Fry Althea Gibson 6-3 6-4 1956 Mary Carter Reitano Thelma Coyne Long 3-6 6-2 9-7 1955 Beryl Penrose Thelma Coyne Long 6-4 6-3 1954 Thelma Coyne Long Jenny Staley 6-3 6-4 1953 Maureen Connolly Julia Sampson 6-3 6-2 1952 Thelma Coyne Long Helen Angwin 6-2 6-3 1951 Nancye Wynne Bolton Thelma Coyne Long 6-1 7-5 1950 Louise Brough Doris Hart 6-4 3-6 6-4 1949 Doris Hart Nancye Wynne Bolton 6-3 6-4 1948 Nancye Wynne Bolton Marie Toomey 6-3 6-1 1947 Nancye Wynne Bolton Nell Hall Hopman 6-3 6-2 1946 Nancye Wynne Bolton Joyce Fitch 6-4 6-4 1940 Nancye Wynne Bolton Thelma Coyne Long 5-7 6-4 6-0 1939 Emily Westacott Nell Hall Hopman 6-1 6-2 1938 Dorothy Bundy Dorothy Stevenson 6-3 6-2 1937 Nancye Wynne Bolton Emily Westacott 6-3 5-7 6-4 1936 Joan Hartigan Nancye Wynne Bolton 6-4 6-4 1935 Dorothy Round Nancye Wynne Bolton 1-6 6-1 6-3 1934 Joan Hartigan Margaret Molesworth 6-1 6-4 1933 Joan Hartigan Coral Buttsworth 6-4 6-3 1932 Coral Buttsworth Kathrine Le Mesurier 9-7 6-4 1931 Coral Buttsworth Marjorie Cox 1-6 6-3 6-4 1930 Daphne Akhurst Sylvia Lance Harper 10-8 2-6 7-5 1929 Daphne Akhurst Louise Bickerton 6-1 5-7 6-2 1928 Daphne Akhurst Esna Boyd 7-5 6-2 1927 Esna Boyd Sylvia Lance Harper 5-7 6-1 6-2 1926 Daphne Akhurst Esna Boyd 6-1 6-3 1925 Daphne Akhurst Esna Boyd 1-6 8-6 6-4 1924 Sylvia Lance Harper Esna Boyd 6-3 3-6 8-6 1923 Margaret Molesworth Esna Boyd 6-1 7-5 1922 Margaret Molesworth Esna Boyd 6-3 10-8 Autor: Goget, Aktualizacja 2018: Wiktor Figiel Aktualizacja 2019: Artur Kobryn Oficjalna nazwa turnieju Australian Open Miejsce Melbourne, Australia Termin – Obiekt Melbourne Park Nawierzchnia Do 1987 roku korty trawiaste, lata 1988-2007 korty twarde (Rebound Ace), od 2008 roku korty twarde (Plexicushion) Turniej rozgrywany od 1905 roku Kategoria Turniej wielkoszlemowy Pula nagród 26,8 mln dolarów Drabinka kobiet 128S / 96Q / 64D / 32 Mikst Drabinka mężczyzn 128S / 128Q / 64D / 32 Mikst Najwięcej zwycięstw - kobiety Margaret Smith Court (1960-1966, 1969-1971, 1973)– 11 zwycięstw Najwięcej zwycięstw - mężczyźni Roy Emerson (1961, 1963-1967) – 6 zwycięstw Zwyciężczyni w 2014 r. Li Na Zwycięzca w 2014 r. Stan Wawrinka Oficjalna strona turnieju SPRAWDZ DRRABINKĘ TURNIEJU: KLIKNIJ OGLĄDAJ MECZE ONLINE: KLIKNIJ Punkty i nagrody pieniężne – kobiety i mężczyźni Zwyciężczyni 2000 $3 100 000 Finał 1200 $1 550 000 Półfinał 720 $650 000 Ćwierćfinał 360 $340 000 IV Runda 180 $175 000 III Runda 90 $97 500 II Runda 45 $60 000 I Runda 10 $34 500 Nagrody pieniężne w dolarach australijskich Australian Open, czyli międzynarodowe tenisowe mistrzostwa Australii, to pierwszy z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema. Rozgrywany jest od 1905 roku. Corocznie odbywa się w trzecim i czwartym tygodniu rozgrywek ATP i WTA, co oznacza, że rozpoczyna się w trzeci poniedziałek roku. Australian Open jest największą imprezą sportową w regionie. Należy do grona najbardziej prestiżowych turniejów. Początkowo nosił nazwę Mistrzostw Australazji. Po raz pierwszy rozegrano je w 1905 roku. Pierwszy turniej kobiecy Australian Open odbył się w 1922 roku. Dwie przerwy w rozgrywkach, w latach 1916-18 i 1941-45, spowodowane były przez wojny światowe. W pierwszej edycji wzięło udział 17 zawodników, którzy grali na trawiastych kortach w Warehouseman’s Cricket Club w Albert Park w Melbourne. W finale Rodney Heath pokonał Arthura Curtisa, lekarza z Adelajdy, a wszystkie mecze oglądało łącznie blisko pięć tysięcy osób. Turniej był rozgrywany na różnych obiektach, a w 1906 i 1912 roku w Nowej Zelandii. W 1927 roku zmieniono nazwę Mistrzostwa Australazji na Mistrzostwa Australii. Po II wojnie światowej turniej był rozgrywany na różnych obiektach w Melbourne, Sydney, Adelajdzie, Brisbane i Perth. Od 1969 roku impreza nosi nazwę Australian Open, a od 1988 roku odbywa się w Flinders Park (w latach 90. przemianowane na Melbourne Park), gdzie powstał stadion Rod Laver Arena, mogący pomieścić 15 tysięcy kibiców. Do niedawna Rod Laver Arena – mający składany dach, rozsuwany w razie opadów deszczu – był wizytówką Melbourne Park. W 2001 roku otwarto jednak nowoczesną Vodafone Arena na dziesięć tysięcy miejsc, także z rozsuwanym dachem. Dominacja Australijczyków w Australian Open trwała do 1935 roku, kiedy po raz pierwszy zwycięstwa odnieśli zawodnicy zagraniczni: Amerykanin Fred Alexander i Brytyjka Dorothy Round. Powojenne lata, a szczególnie 60. i 70., przyniosły "złotą erę" australijskiego tenisa i triumfy gospodarzy. W latach 1960-73 aż 11 zwycięstw odniosła Margaret Smith-Court, a w latach 1974-77 czterokrotnie wygrywała Evonne Goolagong-Cawley. Wśród mężczyzn występujących w Australian Open najlepsi byli Ken Rosewall, Lew Hoad, Tony Roche, John Newcombe i Rod Laver. Ostatnie ćwierć wieku przyniosło zwycięstwa Amerykanów Andre Agassiego, Pete'a Samprasa i Jima Couriera, Szwedów Matsa Wilandera i Stefana Edberga czy Niemca Borisa Beckera. Początek XXI wieku to dominacja Rogera Federera w światowym tenisie, a co za tym idzie także w Australian Open. Triumfował tu w 2004, 2006, 2007 i 2010 roku. W turnieju głównym Australian Open uczestniczy: - 128 mężczyzn w singlu, - 128 kobiet w singlu, - 64 pary męskie w deblu, - 64 pary damskie w deblu, - 32 pary w deblu mieszanym. Polacy na Australian Open: 1978 – Wojciech Fibak i Australijczyk Kim Warwick wygrali turniej deblowy mężczyzn. 1996 – Magdalena Grzybowska wygrała konkurencję singla juniorek i jako druga Polka w historii zdobyła wielkoszlemowe trofeum gry pojedynczej do lat osiemnastu (wcześniej Aleksandra Olsza na Wimbledonie w 1995 roku). 2006 – Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski awansowali do półfinału deblowej części rozgrywek. 2008 – Po raz pierwszy dwie reprezentantki Polski dotarły do czwartej rundy singla kobiet turnieju wielkoszlemowego – Marta Domachowska i Agnieszka Radwańska. 2010 – Po 28 latach Polska miała reprezentanta w 1/8 finału singla mężczyzn – Łukasza Kubota. 2011 – Agnieszka Radwańska awansowała do ćwierćfinału czempionatu, w którym lepiej od niej zaprezentowała się późniejsza triumfatorka zawodów – Belgijka Kim Clijsters. 2012 – Isia powtórzyła swój wynik z zeszłego roku. Tym razem uległa, w walce o półfinał, zwyciężczyni tegorocznej edycji imprezy – Białorusince Wiktorii Azarence. 2013 - Ponownie udało się dotrzec do ćwierćfinału. Polska pokonana przez Na Li 5:7 3:6 Janowicz przegrywa w 3 rundzie z Nicolas Almagro 6:7 6:7 1:6 2014 - Isia wygrała aż 5 meczów, w tym trzy setowy mecz z Azarenką. Przegrała dopiero w półfinale z Dominiką Cibulkova 1:6 2:6 Jerzy Janowicz ponownie dotarł do 3 rundy, w której przegrał z Florian Mayer 5:7 2:6 2:6 Zwyciężczynie w historii Australian Open Singiel Debel 2014 Na Li Roberta Vinci / Sara Errani 2013 Victoria Azarenka Roberta Vinci / Sara Errani 2012 Victoria Azarenka Svetlana Kuznetsova / Vera Zvonareva 2011 Kim Clijsters Gisela Dulko / Flavia Pennetta 2010 Serena Williams Venus Williams / Serena Williams 2009 Serena Williams Venus Williams / Serena Williams 2008 Maria Sharapova Alona Bondarenko / Kateryna Bondarenko 2007 Serena Williams Cara Black / Liezel Huber 2006 Amélie Mauresmo Zi Yan / Jie Zheng 2005 Serena Williams Svetlana Kuznetsova / Alicia Molik 2004 Justine Henin Virginia Ruano Pascual / Paola Suárez 2003 Serena Williams Venus Williams / Serena Williams 2002 Jennifer Capriati Martina Hingis / Anna Kournikova 2001 Jennifer Capriati Venus Williams / Serena Williams 2000 Lindsay Davenport Lisa Raymond / Rennae Stubbs 1999 Martina Hingis Martina Hingis / Anna Kournikova 1998 Martina Hingis Martina Hingis / Mirjana Lucic-Baroni 1997 Martina Hingis Martina Hingis / Natasha Zvereva 1996 Monica Seles Chanda Rubin / Arantxa Sanchez-Vicario 1995 Mary Pierce Jana Novotna / Arantxa Sanchez-Vicario 1994 Steffi Graf Gigi Fernandez / Natasha Zvereva 1993 Monica Seles Gigi Fernandez / Natasha Zvereva 1992 Monica Seles Arantxa Sanchez-Vicario / Helena Sukova 1991 Monica Seles Patty Fendick / Mary Joe Fernandez 1990 Steffi Graf Jana Novotna / Helena Sukova 1989 Steffi Graf Martina Navratilova / Pam Shriver 1988 Steffi Graf Martina Navratilova / Pam Shriver 1987 Hana Mandlikova Martina Navratilova / Pam Shriver 1985 Martina Navratilova Martina Navratilova / Pam Shriver 1984 Chris Evert Martina Navratilova / Pam Shriver 1983 Martina Navratilova Martina Navratilova / Pam Shriver 1982 Chris Evert Martina Navratilova / Pam Shriver 1981 Martina Navratilova Kathy Jordan / Anne Smith 1976 Evonne Goolagong Cawley 1975 Evonne Goolagong Cawley 1974 Evonne Goolagong Cawley 1973 Margaret Court Margaret Court / Virginia Wade 1972 Virginia Wade Helen Gourlay-Cawley / Kerry Harris 1971 Margaret Court Margaret Court / Evonne Goolagong Cawley 1970 Margaret Court Margaret Court / Judy Dalton (tegart) 1969 Margaret Court Margaret Court / Judy Dalton (tegart) CIEKAWOSTKI Najmłodszą triumfatorką w historii Australian Open była Martina Hingis. Kiedy w 1997 roku sięgała po zwycięstwo miała zaledwie 16 lat. Natomiast najmłodszym zwycięzcą turnieju został Ken Rosewall, który triumfował w 1953 mając 18 lat. 20 lat później ten sam tenisista pobił jeszcze jeden rekord. Został najstarszym triumfatorem Australian Open. Najbardziej utytułowanym tenisistą Australian Open jest Roy Emerson. Triumfował w turnieju 6 razy, z czego 5 zwycięstw z rzędu odniósł w latach 1963 – 1967. Wśród pań serię wygranych odnotowała Margaret Smith, która była nie do pokonania w latach 1960 – 1966. Ponadto nie dawała szans swoim rywalkom w latach 1969 – 1971 i 1973, co łącznie dało jej 11 zwycięstw w Australian Open. Tylko dwa razy w historii Australian Open tytuły zdobywali zawodnicy nierozstawieni - Mark Edmondson w 1976 roku i Chris O'Neil w 1978. Australian Open ruszyło na dobre. Pierwsza runda zmagań w Wielkoszlemowym turnieju w Melbourne przyniosła Polskim kibicom mieszane uczucia. Iga Świątek – nasza największa nadzieja na bardzo dobry wynik – wygrała swój pierwszy mecz i awansowała do drugiej rundy. Niestety jej koledzy z kortu – Kamil Majchrzak i Hubert Hurkacz – nie zdołali przedostać się do kolejnej fazy rozgrywek. Obydwoje przegrali swoje mecze. “JAZDA!” PO RAZ PIERWSZY Siedemnasta rakieta damskiego tenisa zgodnie z przewidywaniami pokonała Arantxę Rus w dwóch setach. Trzydziestoletnia tenisistka z Holandii przed spotkaniem była określana mianem “niewygodnej” rywalki, jak na pierwszą rundę turnieju. Warto wspomnieć, że obie zawodniczki zmierzyły się we wrześniu ubiegłego roku podczas turnieju w Rzymie. Holenderka pokonała wtedy Polkę w dwóch setach, a nasza zawodniczka pożegnała się z rozgrywkami już w pierwszej rundzie. Udany rewanż przyszedł w najlepszych możliwych okolicznościach, bo w Turnieju Wielkiego Szlema. Świątek rozpoczęła mecz od swojego podania. Serwis był skuteczny i pozwolił Polce na szybkie wygranie pierwszego gema w turnieju. Zaraz potem 19. latka uzyskała pierwsze w meczu przełamanie (wygrała gema przy podaniu rywalki). Pozwoliło jej to na ucieczkę, gdyż po kolejnym wygranym gemie Świątek prowadziła już 3:0. Bardzo agresywna gra w głębi kortu i skuteczne returny powodowały, że Holenderka musiała ryzykować zdecydowanie bardziej – w polu serwisowym, a także podczas wymian. Doprowadziło to między innymi do podwójnych błędów podczas podania (w efekcie darmowymi punktami dla Polki). Holenderka zdołała urwać w pierwszym secie jedynie jednego gema. Po drugim przełamaniu pod koniec pierwszej partii Świątek zwyciężyła ją 6:1. Początek drugiego seta zwiastował odrodzenie Holenderskiej zawodniczki. Zdecydowanie bardziej skuteczna w tamtym momencie rywalka Igi Świątek przełamała jej serwis w drugim gemie i z zaliczką 2:0 prowadziła w trzecim. Przy stanie 40:0, od trzygemowego prowadzenia dzielił ją jeden punkt. Ostatecznie jednak Świątek odrobiła stratę aż trzech piłek. Doprowadziła tym samym do równowagi, którą ostatecznie wygrała, zaliczając przy okazji kolejny break. Następne gemy Polka rozegrała już bez większych potknięć. Świątek odważnie decydowała się na efektowne skróty czy mocniejsze piłki w okolicach linii kortu. W międzyczasie po raz kolejny przełamała rywalkę, tym razem do zera. Ostatecznie mecz skończył się wynikiem 6:1, 6:3 dla Polki. Mimo, iż Iga nie zdobyła w meczu ani jednego asa, to nie popełniła również żadnego podwójnego błędu serwisowego. Przełamała rywalkę 5 razy (szans na to miała aż 17) a także popełniła zdecydowanie mniej niewymuszonych błędów (17 do 30. Holenderki). Następny mecz Iga Świątek rozegra w środę, ok. godziny 6 rano. Punktualność zależeć będzie od wcześniejszych meczów rozgrywanych na tym samym korcie. Rywalką Polki będzie Camila Giorgi – 79. w rankingu WTA (Związek Tenisa Kobiecego). Włoszka mierzyła się z Polską zawodniczką w Australian Open już w 2019r. Podobnie jak tym razem, było to spotkanie drugiej rundy. Wtedy Świątek przegrała to spotkanie 0:6, 2:6 w niecałą godzinę. Iga Świątek (Polska) 2:0 (6:1, 6:3) Arantxa Rus (Holandia) PORAŻKI POZOSTAŁYCH POLSKICH ZAWODNIKÓW Kamil Majchrzak oraz Hubert Hurkacz – pozostali dwaj Polacy w tegorocznym Australian Open – pożegnali się już z tegorocznymi rozgrywkami w Melbourne. O ile porażka Majchrzaka z notowanym zdecydowanie wyżej zawodnikiem była kwestią możliwą do przewidzenia, tak przegrana Huberta Hurkacza już na początku rozgrywek jest niespodzianką. Sklasyfikowany na 109. miejscu w rankingu ATP (Stowarzyszenie Tenisistów Profesjonalnych) Kamil Majchrzak, mierzył się pierwszego dnia rozgrywek z Miomirem Kecmanovicem. Znajdujący się na 41, pozycji światowego rankingu Serb pokonał Polaka w 3 setach. Warto nadmienić, że obydwaj panowie walczyli o swoje pierwsze zwycięstwo w karierze na kortach w Melbourne. Pierwszą partię Kecmanovic rozpoczął od przełamania – płynne poruszanie się po korcie oraz skuteczność bekhendów i forhendów skutkowały szybką wygraną pierwszego seta. Trwał on 26 minut. W następnej odsłonie Polak walczył zdecydowanie bardziej zawzięcie i nie tracił do rywala tak wiele. Był nawet bliski przełamania, lecz nie wykorzystywał nadarzających się okazji. W efekcie frustracja Majchrzaka rosła. Poskutkowało to coraz częstszymi błędami zarówno w polu serwisowym, jak i w wymianach. W międzyczasie Serb spokojnie grał swój tenis, dzięki czemu nie miał większych problemów z wygrywaniem akcji. Ostatni set zakończył się po 35 minutach, a sam mecz po blisko dwóch godzinach. Majchrzak popełnił na korcie prawie dwa razy więcej niewymuszonych błędów niż jego rywal (33 do 17.). Ponadto ani razu nie udało mu się przełamać podania rywala mimo nadarzających się okazji. Serb dokonał tego 5 razy. Mecz potwierdził, że różnica rankingowa między zawodnikami nie była przypadkowa. Miromir Kecmanovic (Serbia) 3:0 (6:2, 6:4, 6:3) Kamil Majchrzak (Polska) KLĄTWA WIELKICH TURNIEJÓW Hubert Hurkacz – 30. w rankingu – mierzył się z położonym o 65 miejsc niżej w tabeli Szwedem Mikaelem Ymerem. Przed spotkaniem był stawiany w roli faworyta. Media przed turniejem mówiły o dobrej formie naszego zawodnika oraz o tym, że być może stać go na pierwszy dobry wynik w Turnieju Wielkiego Szlema w karierze. Dotychczas jego największym osiągnięciem w tego typu imprezach jest 3. runda Londyńskiego Wimbledonu w 2019r. Całą karuzelę wysokich oczekiwań nakręcał fakt, iż na początku roku Hurkacz wygrał w USA swój drugi tytuł w profesjonalnej karierze (ATP Delray Beach Open). Spotkanie z Ymerem rozpoczęło się od pewnej i dobrej gry Polaka. Szwed popełniał z kolei sporo własnych błędów. Pierwszy set wygrany przez Wrocławianina do 3. gemów napawał optymizmem, tym bardziej, że trwał tylko 30 minut. Druga wymiana przyniosła odwrotny układ sił. To Hurkacz zaczął grać niepewnie i coraz częściej oddawał rywalowi punkty za sprawą własnych błędów. Po stracie podania na początku seta Polak odrobił stratę breakpointa, lecz późniejszych szans na przełamanie i na przejęcie inicjatywy w spotkaniu nie wykorzystywał. Podczas 3. seta Hurkacz musiał zacięcie bronić swojego pierwszego gema serwisowego. Udało mu się to. Później sam zyskał przełamanie co pozwoliło mu wygrać drugą partię w meczu. Pomimo większej ilości błędów niewymuszonych w tym secie, Hurkacz zdobył aż 8 asów serwisowych, przy braku tychże u rywala. 4 set toczył się pod dyktando Ymera. Szwed zdawał się mieć więcej sił w dłuższych wymianach. Ponadto Polak decydował się na skróty w złych momentach co skutkowało utratami wielu piłek. Podczas tej partii Wrocławianinowi dały się we znaki problemy z nadgarstkiem, przez co przy stanie 2: 3 dla Szweda, poprosił sędziego o przerwę medyczną. Fizjoterapeuci pracowali nad doprowadzeniem Polaka do pełni sił również w szatni, przed początkiem decydującego seta. Hurkacz przystąpił jednak do ostatniej partii pozbawiony sił. Sprawiał wrażenie zawodnika bez wiary w możliwość zwycięstwa. Po utracie podania miał jeszcze szanse na przełamanie rywala, lecz nie wykorzystał tych szans. Ostatecznie Polak uległ Szwedowi 6:3, 3:6, 6:3, 5:7, 3:6. Spotkanie trwało 3 godziny i 43 minuty. Mikael Ymer (Szwecja) 3:2 (3:6, 6:3, 3:6, 7:5, 6:3) Hubert Hurkacz (Polska) Autor: Michał Nieckarz Zdjęcie: Instagram Milionerzy Którym z kolei turniejem wielkoszlemowym w cyklu rocznym jest Australian Open? Poznaj odpowiedź na pytanie z Milionerów. Już teraz publikujemy ją na Którym z kolei turniejem wielkoszlemowym w cyklu rocznym jest Australian Open? Tym razem uczestniczka teleturnieju Milionerzy, musiała wykazać się wiedzą sportową. Pytanie dotyczyło turnieju tenisowego. Jaka jest poprawna odpowiedź na pytanie i jak poradziła sobie z nim uczestniczka? Sprawdź już teraz na Galeria Lafayette - czym jest słynna paryska galeria? Odpowiedź na pytanie z Milionerów Którym z kolei turniejem wielkoszlemowym w cyklu rocznym jest Australian Open? To pytanie, na jakie musiała poprawnie odpowiedzieć uczestniczka Milionerów, aby zgarnąć 125 tysięcy złotych. To niemała sumka, dlatego aby nie stracić szansy dalszej gry, uczestniczka wykorzystała koło ratunkowe i zadzwoniła do taty. Spośród odpowiedzi: A) pierwszym B) drugim C) trzecim D) czwartym, tata wskazał A. Uczestniczka posłuchała rady taty i zaznaczyła taką odpowiedź. Czy prawidłowo? Jak najbardziej! Australian Open to międzynarodowe tenisowe mistrzostwa Australii, pierwszy z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema, które rozgrywane są od 1905 roku. Odbywają się corocznie w drugiej połowie stycznia na kortach Melbourne Park w Melbourne. Sportem emocjonujemy się niemal wszyscy, ale jak tak naprawdę wygląda nasza znajomość tego tematu? Okazuje się, że w "Milionerach" pytania z tej dziedziny potrafią sprawić graczom nie lada problem. Co wieńczy puchar Wimbledonu, jakie danie podaje w swojej restauracji Lukas Podolski i jakie drużyny startują w Copa Libertadores? Sprawdź swoją sportową wiedzę, kibicu! Foto: Simon Bruty/Anychance / Getty Images Novak Djoković odbiera trofeum za triumf w Wimbledonie w 2019 roku SPRAWDŹ SIĘ RÓWNIEŻ W TYCH QUIZACH Z "MILIONERÓW": Kto zawarł małżeństwo morganatyczne - poradzisz sobie z pytaniami z "Milionerów"? Co łączy Tuska, Schetynę, Komorowskiego i Błaszczaka? Sprawdź się w pytaniach z "Milionerów"! Znasz odpowiedzi na pytania za milion w "Milionerach"? Sprawdź się Część odnośników w artykule to linki afiliacyjne. Po kliknięciu w nie możesz zapoznać się z ofertą na konkretny produkt – nie ponosisz żadnych kosztów, a jednocześnie wspierasz pracę naszej redakcji i jej niezależność. 1. Jarosław Kaczyński w jednym z wywiadów zwierzył się, że późno w nocy lubi oglądać w telewizji: 2. Co wieńczy puchar zwycięzcy Wimbledonu? 3. Gdzie miejscowy klub Ekstraklasy gra przy Bułgarskiej? W Poznaniu Następne pytanie Chodzi o drużynę Lecha Poznań 4. Ruszyłem z belki, garbik, fajeczka, no i poleciało. Jaki sport uprawia autor tych słów? Skoki narciarskie Następne pytanie Czy ktoś miał wątpliwości, że to słowa Piotra Żyły? 5. Przed turniejem Euro 2016 niektórzy drwili z jednego z polskich piłkarzy, przezywając go Kung Fu. Pazdan Następne pytanie Wszystko przez silne kopnięcia naszego reprezentanta. 6. Cieszynka kankan to znak rozpoznawczy: Łukasza Kubota Następne pytanie 7. Który z piłkarzy polskiej reprezentacji strzelił bramkę w jedynym wygranym meczu podczas mundialu w 2018 roku? Jan Bednarek Następne pytanie 8. Bandy to podobna do hokeja dyscyplina sportu, tylko: zamiast krążka jest piłka zamiast krążka jest piłka Następne pytanie 9. Lukas Podolski, wielokrotny reprezentant Niemiec w piłce nożnej, w styczniu 2018 r. otworzył w Kolonii restaurację. Co jest jej głównym daniem? 10. Jaka przeszkoda na polu golfowym to tak zwany bunkier? dół z piachem Następne pytanie 11. W 2014 roku reprezentacja Polski po raz pierwszy wygrała z Niemcami w piłkę nożną. Kto strzelił bramki? Błaszczykowski i Piszczek Milik i Mila Następne pytanie 12. Którym z kolei turniejem wielkoszlemowym w cyklu rocznym jest Australian Open? Pierwszym Następne pytanie 14. Ile wszystkich otworów ma klasyczna kula do bowlingu? 14. Który z wymienionych jest rodakiem Cristiano Ronaldo? José Mourinho Następne pytanie 15. W Copa Libertadores startują drużyny: piłkarskie Następne pytanie Data utworzenia: 31 lipca 2020 12:38 To również cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Znajdziecie je tutaj. Rozstawiona z "siódemką" Angelique Kerber pokonała ubiegłoroczną triumfatorkę Amerykankę Serenę Williams (1.) 6:4, 3:6, 6:4 w finale Australian Open w Melbourne. Niemiecka tenisistka polskiego pochodzenia wywalczyła wielkoszlemowy tytuł po raz pierwszy w przez dłuższy czas znajdowała się w cieniu innych zawodniczek. Głośniej zrobiło się o niej po pokonaniu w ćwierćfinale Białorusinki Wiktorii Azarenki, zaliczanej do wąskiego grona faworytek. W sobotę przystąpiła do spotkania z dużą determinacją i wiarą w to, że może pokonać Williams, która w ostatnich latach zdominowała rywalizację w kobiecych zmaganiach tenisowych. Trenująca i mieszkająca w Puszczykowie Niemka grała bardzo uważnie i objęła prowadzenie 3:1. Wówczas za odrabianie strat wzięła się zaniepokojona Amerykanka. Po każdym kolejnym zdobytym punkcie wydawała z siebie głośny okrzyk i mobilizowała się do walki. Niżej notowana z tenisistek nie zamierzała jednak pozwolić rywalce na przejęcie kontroli nad biegiem wydarzeń na korcie - wygrała 6:4. Był to pierwszy stracony przez zawodniczkę z USA set w tegorocznej edycji Australian Open. W drugiej odsłonie triumfatorka 21 imprez wielkoszlemowych od początku postawiła na ofensywną grę. Tradycyjnie dysponowała potężnym serwisem i bardzo mocnym returnem. Kebrer próbowała się przeciwstawić naporowi pierwszej rakiety świata, ale bezskutecznie. Emocjonujący szósty gem trwał ponad 10 minut W decydującej partii jednak do głosu ponownie doszła Niemka, a w poczynania Williams wkradły się błędy, w tym przy serwisie. Sporo emocji przyniósł szósty gem, który trwał ponad 10 minut. Kerber wykorzystała piątą okazję na przełamanie. Rywalka w międzyczasie dwukrotnie była o punkt od doprowadzenia do remisu 3:3. Po chwili rozstawiona z numerem siódmym tenisistka powiększyła prowadzenie do 5:2. Amerykanka zanotowała jeszcze zryw - wygrała dwa gemy z rzędu. Kibice obejrzeli kilka efektownych, długich wymian. U jej przeciwniczki z kolei pojawiła się nerwowość wywołana szansą na życiowy sukces. W ostatnim gemie liderka rankingu WTA przy stanie 0:30 zapisała na swoim koncie trzy punkty w rzędu, ale końcówka należała do Niemki. Spotkanie trwało dwie godziny i osiem minut Kerber posłała pięć asów i miała trzy podwójne błędy, Williams miała ich - odpowiednio - siedem i sześć. Pierwsza z tenisistek zanotowała 25 uderzeń wygrywających i 13 niewymuszonych błędów, a druga 47 i 46. Była to siódma konfrontacja tych zawodniczek. Kerber wygrała z liderką światowego rankingu po raz drugi w karierze. Poprzednio udało jej się to w 2012 roku w Cincinnati. Nigdy wcześniej nie dotarła ona nawet do ćwierćfinału Australian Open. Dotychczas najlepszym wynikiem 28-letniej zawodniczki w Wielkim Szlemie był półfinał, w którym wystąpiła w Wimbledonie w 2012 roku i US Open pięć lat temu. Jest drugą w liczonej od 1968 roku Open Erze Niemką, która wygrała turniej tej rangi. Udało się to wcześniej tylko słynnej Steffi Graf. Poprzednią tenisistką z tego kraju w wielkoszlemowym finale była Sabine Lisicki, która także ma polskie korzenie. Ta zawodniczka grała w decydującym spotkaniu Wimbledonu w 2013 roku, w którym musiała uznać wyższość Francuzki Marion Bartoli. Ostatnią tenisistką z tego kraju, która przed Kerber wystąpiła w finale australijskich zawodów, była w 1996 roku Anke Huber. Kerber jako piąta w Open Erze wygrała Australian Open po obronieniu wcześniej piłki meczowej. Zawodniczka związana z Puszczykowem była blisko pożegnania z turniejem w pierwszej rundzie. Wcześniej przed podobnym zagrożeniem stanęły - na różnym etapie rywalizacji - Monica Seles (1991), Jennifer Capriati (2002) Serena Williams (w 2003 i 2005) oraz Na Li (2014). Starsza o osiem lat Williams w Melbourne triumfowała sześć razy (2003, 2005, 2007, 2009-10 i 2015). W sobotę po raz 26. w karierze zagrała w decydującym spotkaniu imprezy wielkoszlemowej w grze pojedynczej. Wciąż brakuje jej jednego tytułu w imprezie tej rangi, by zrównać się z Graf, która z 22 zwycięstwami jest rekordzistą w Open Erze. W klasyfikacji wszech czasów - z 24 wygranymi - przewodzi Australijka Margaret Court. Amerykanka, która w półfinale tegorocznej edycji wyeliminowała rozstawioną z numerem czwartym Agnieszkę Radwańską, zwyciężyła w ośmiu wcześniejszych występach w finale Wielkiego Szlema. W Australii dotychczas za każdym razem, gdy docierała do najlepszej "czwórki", to później wygrała całą imprezę. Szósta obecnie na światowej liście Kerber jest najniżej notowaną triumfatorką zmagań w Melbourne od 2007 roku. Wówczas najlepsza okazała się Serena Williams, która była 81. w tym zestawieniu. Za zwycięstwo Niemka otrzyma 3,8 mln dolarów australijskich, Williams - o połowę mniej. Kerber w poniedziałkowym notowaniu rankingu WTA awansuje - na najwyższe w karierze - drugie miejsce. Radwańska - która zostanie wyprzedzona przez nią - zachowa czwartą lokatę. Wynik finały gry pojedynczej kobiet: Angelique Kerber (Niemcy, 7) - Serena Williams (USA, 1) 6:4, 3:6, 6:4. (PAP) an/ kali/

ktorym z kolei turniejem wielkoszlemowym jest australian open